Rahmetle Anıyoruz

6 Şubat'ta tarihimizin en büyük felaketlerinden birinde kaybettiğimiz, sayılarını bile tam olarak bilemediğimiz, ebediyete intikal eden onbinlerce vatandaşımızı rahmetle anıyorum.  Yaşadıkları acılardan sonra huzurdadırlar inşallah.  Derin bir acı içimizdeki. Felaket büyüktü ama birçoğu belki de kurtarılabilirdi diye düşünmeden edemiyor insan. Bu acı birçok duygunun harmanlandığı alevden bir top sanki. Yanmaya devam ediyor.

Yakınlarını kaybeden, o faciayı yaşayıp hayatlarına devam etmeye çalışanların dertleri, sıkıntıları, acıları da maalesef birçoğu için pek de azalmadan hala devam ediyor.  Hepsine kuvvet diliyorum. Yüce Yaradan yardımcıları olsun.  

İhmaller, eksikler, umursamazlıklar, ve hatta kötülükler, yaşamlarını zorlaştırdı ve zorlaştırmaya devam ediyor.  Dilerim mutlu, huzurlu, sağlıklı olacaklara günlere en kısa zamanda kavuşsunlar.  

Depremzedelere o günden bugüne destek veren herkese ama herkese sonsuz teşekkürler. İyi ki varsınız. Hissettiğimiz şükran yaşamlarınızı aydınlatsın.

...

Evrimin kendi soyumuzdaki uç noktası olduğumuzu söylemek mümkün,

Zamanın akışının sonucu olduğumuz,

Yaşama bir amaç için geldiğimiz,

Herbirimizin bu yaşama akıtması gereken bir cevherimizin olduğu,

ve onu keşfetmeyi ve yaşatmayı başardığımızda yaşamın aydınlandığını söylemek de mümkün,

*

İnsanlığın tarihine, dinler tarihine, sanat tarihine bakınca,

Bir ömürde bunları öğrenmek ve anlamak mümkün mü artık emin değilim,

Haydi öğrenebildiğimiz ve anlayabildiğimiz kadarı ile diyelim,

Bu tarihlere bakınca,

Ömür boyunca anladığımızı sandığımız şekliyle yaşamayı seçerek

Bilinmez içinde kendimizce doğruladığımız hedeflere, kriterleri tamamen göreceli bir doğruya doğru akıyoruz,

*

Ve bu akışta, 

Faydalı olmaktan önce zarar vermemek, özgür iradeye müdahale etmeden desteğe hazır olmak, yine çok göreceli bir kavram olmakla birlikte, kendimizce, olanı daha iyi hale getirmek, yapmak için şansımızı deneyebileceğimiz tercihlerimiz oluyor,

Tercihlerin bize ait olmadığını söyleyenler de var, ki bu da doğru olabilir,

Bunlarla birlikte,

İnsanoğlun çoğu sormadan soruşturmadan edemiyor, denemeden edemiyor, arıyor, buluyor, buldum sanıyor, pişman oluyor, öfkeleniyor, korkuyor, huzursuzlanıyor,

Soruyor, soruyor, kafası karışıyor, sormayı bırakıyor, bazen sadece kabul etmek istiyor,

Kimisi sormaya devam ediyor,

Huzur bulmak için, yanıtları bulduğuna inanmak iyi geliyor,

İnsanoğlu, gece gündüz, yola devam ediyor.

...

Bu dünyada güzel kalpli insanlar var.   

Çok da az değiller aslında. 

Ancak, kötülüğün bağıran sesinin yanında iyiliklerini dünyada güzel tohumlar olarak yaymaya devam eden sessiz insanlar çoğu. 

Dünyanın temeli olan ve alkış beklemeden doğru inandıklarını yapmaya devam eden insanlar.  

Teşekkürler hepinize. Teşekkürler öyle olmayı seçtiğiniz için. Herseye rağmen.

Sen Yine de Narin Bir Çiçek Ol Gaddarlardan Olacağın

Kimileri en ufacık sözlerim kalp mi kırdı diye dertlenir,

Kimileri başkasının kılıçları ile kahraman kesilir,

Sırtını dayadığı kendisinden iyi olmayan gücü kendinin sanır,

Üzerine oturmaz emanet duruş, karakteri daha çok yalpalanır,

Pişkinlik yüzüne vurur, yüzüne sahte bir gülümseme yayılır,

Çalıntı gücüne her gün daha çok aldanır,

Olmak istediği için çabalamak yerine,

Ulaşamadığını ezmek ister ayaklarının altında,

Başarır da bazen, un ufak eder en nadide çiçekleri,

Bilmezki o ezilmiş narin çiçeklerin ezilmez gücü 

Bir gün gelir devirir kendini dağ sananların tümünü,

O narin görünen kalplerden çıkar esas kahramanlar,

O canı pek çok acıyıp can acıtmayanlar,

O nedenle sen gel,

Sen yine de narin bir çiçek ol gaddarlardan olacağına,

Hesap günü var mı yok mu tam bilen yok ama

Vicdanın terazisi bu dünyada da 

Hesap günü varsa ve soracak ise sana Yaradan'a,

Bilerek incitmedim, de, denedim, de, iyi olmayı,

Kimse tam bilmese de belki işaretleri var ilahi düzenin,

Ama sen ötesi için değil, şimdi için iyi kal.

...

Bunu Japonlar biz Türklerden biraz daha çok anlasa da,

Bana göre de hatalarımız için samimi bir özür dilemek ruhun kıymetli zerafetidir,

Yaşam öğretti ki, mecbur kalan zayıflar değil,

Gerçekten güçlü olanlar yürekten özür dilemeyi başarabilir.

...

Bir anda kaynağı belli olmayan bir cümle düşüyor aklıma,

Yok gerçekten de öyle,

Sanki birileri benim sesimle aklımın ortasına bırakıveriyor bir cümleyi,

Hemen yazmaz isem unutacağımı biliyorum,

Ve sonrasında okurken de bu cümleyi ben mi yazdım diyorum,

O nedenle inanır oldum yazdıklarımızın bizden gelmediğine,

Bununla birlikte,

Bizden geçebilmesi için hazırlık yapmanın gerektiğine,

Ama sahibiyim demek o sözlerin,

O yalan olur işte.

Az Yaşanmayan Acı Hikaye

Milyonlarca terbiyeli, nazik, düşünceli insanın yanında,

Bir de,

Nazik, saygılı, düşünceli ve belki en çok da sabırlı olmayı 

Aptal olmak sananlar var,

İşte o saygılı insanların iyi niyetleri çok suistimal değildiğinde,

Yavaş yavaş çekip giderken diğerlerinin hayatlarından,

Bağırmadan çağırmadan,

Belki yine kendi ruhlarına uygun olarak itiraz ederek veya etmeyerek,

Usulca, her zaman olduğu gibi nazikçe,

Genelde kalp kırmadan, kırık kalplerini kendileri sararak,

Yavaş yavaş uzaklaşırlar,

Esasında çok da affederler, şans da verirler tekrar tekrar, hem de pek çokça,

Bunun değerini bilen de az olur yaşamda,

Ama ihanet derin, aptal yerine koyma derecesi vahim, umursamazlık ve hatta terbiyesizlik sabrın kaplarını dolup dolup taşırdıysa,

İşte o zaman uzaklaşmaktan öte,

Varsa olumlu hatıranız ona şükürden ruhları müsaade etmez uzaklaşmazlar yine de ama,

Yok olursunuz onların hayatlarında,

Çoğu nefret etmez, kötülük yapmak zaten akıllarından bile geçmez, kötülük bile dilemezler onlara zarar verip, yaralayıp duranlara,

Sadece artık yok sayılırsınız hayatlarında,

Onlar değil, artık yok sayılanlar en büyük kayıptadır aslında.

...

En çok bilen bile bilmiyor var mı öteki taraf,

Yine de başka çare var mı bizler için,

İyi söz söylemekten, hak bilmekten, doğru tartmaktan öte,

Korktuğumuz için değil,

Böylesi iyi geldiği için,

Böyle yaşamak düşüyor bize.