Yargılamak, yargılamamak...

Bir gün içinde yaşam hem "Ne harika insanlar var," hem "Ne kadar acımasız ve kötü niyetli insanlar var," dedirtiyor. Ardı ardına. Önce biri, sonra diğeri, sonra tekrar başka biri. 

Hani kimseyi yargılamayacaktık? Yargılamadan bakmak kolay değil. Hele can yanınca. İnsanlar dünyası.

Yine de çoğunluk iyi. Bugün bunu gösterdi tekrar.

Bu güzel Ülke'nin insanları iyi.

Çoğunluk temiz yürekli, yardımsever, anlayışlı. Terbiyesiz, sabırsız, saygısız, zarar veren, benciller var, yok değil, bugün olmadık şekilde karşıma çıktılar, bir insan nasıl böyle olabilir dedirtten. Ama günün sonunda sevgi veren, ince düşünceli, iyi yürekli, şefkatli, yardımsever, dürüst olanlar çok daha fazla.

Günün sonunda hesap fazlası ile artıda.

Ve bu beni bu gece mutlu ediyor. Mutlu eden insanlar mutsuz edenlerin yarattığı üzüntüyü yıkayıp atıyor.

Yaradan yüreği sevgi ile dolu olanlara, sevgiyi yaşatma gayreti ile yaşayanlara kuvvet versin.

Ya diğerleri? Onların var oluşlarının da vardır elbet bir hikmeti. Akla gelen az ve uzak olmaları dileği. 

Yaşam yolumuz neşe, keyif, sevgiyle açık olsun. Yaşam aydınlık can'larla buluştursun.

Aydınlık ve Karanlık

Debbie Ford'un "The Dark Side of the Lights Chasers - Işığı Arayanların Karanlık Yanı" kendi ile yüzleştiği, kendimizle yüzleşme, kendimizi tüm varlığımızla kabul etmek yolumuzu açan kitaplardan biridir.

Ruhun tüm renkleri, ruhumuzun tüm renkleri, bu renklerin tüm tonları ile bizi buluşturan bu kitap bir umut kitabıdır esasında.
.
Bu keşifte önerdiği egzersizlerden biri bir hafta boyunca başkaları hakkında yargılarımızın, onları zihnimizde nasıl yargıladığımızın farkında olmamızdır. Başkalarında hangi özellikler bizi rahatsız ediyor, neler batıyor?

Bu yol, başkaları bana neleri aynalıyordan öte, insan ruhundaki tüm duyguları fark etme ve kabullenme yoludur. Bütünü görme yoludur. İçinden istediklerimi seçebilmek için, bazen ne kadar beni korkutsa da, bütünü görmem gerektiğini hatırlatan.